اسَفّ السَّحَابُ : ابر از نزديك زمين عبور كرد . ( 1175 ) هَيْدَب : ابرى كه از نزديك به زمين مىبارد . ( 1176 ) تَمْرِيهِ : پستانش را مىفشارد تا شير بدوشد . ( 1177 ) الدِرَر : جمع « دِرّة » شيرها . ( 1178 ) الاهَاضِيبْ : جمع « اهضاب » ، بارانها . ( 1179 ) شَآبِيب : جمع « شؤْبُوب » ، بارانهاى شديد . ( 1180 ) البَرْك : سينه ، آن قسمت از سينه شتر كه به هنگام خفتن بر زمين قرار مىگيرد . ( 1180 ) بَوَانَين : تثنيه « بوان » ، دو عمود خيمه . ( 1181 ) بَعَاع : آب موجود در ابر ، القى ( 1181 ) السَحَابُ بَعَاعَهُ : ابر هر چه آب داشت ريخت . ( 1182 ) العبْءُ : بار . ( 1183 ) هَوَامِدُ الارْضِ : زمينهاى خشك و بدون گياه . ( 1184 ) زُعْر : جمع « ازعر » ، زمينهاى كم گياه . ( 1185 ) تَبْهَجُ : شاد مىشود . ( 1186 ) تَزْدَهِى : فخر و خودنمايى مىكند . ( 1187 ) رَيْط : جمع « ريطة » ، لباسهاى نازك و نرم . ( 1188 ) ازَاهير : جمع « ازهَار » ، كه آن نيز جمع « زهرة » ، است ، گلها و گياهها . ( 1189 ) سُمِّطَ : ( دانه‌هاى گردن بند و غيره ) به رشته در آمد . ( 1190 ) الانْوَار : جمع « نور » ، شكوفه‌ها . ( 1191 ) البَلَاغ : قوت ، خوراك . ( 1192 ) جِبِلّته : خلقتش . ( 1193 ) المَقْطَع : انتها و پايان . ( 1194 ) عَقَابِيل : جمع « عقبولة » ، سختيها ، شدائد ، در اصل به معناى تب خال است . ( 1194 ) الفَاقَة : فقر . ( 1195 ) الفُرَج : جمع فرجة ، رهائى از غم‌ها . ( 1196 ) اتْرَاح : جمع « ترح » ، غصه و اندوه . ( 1197 ) اسْبَابِها : موجباتش . ( 1198 ) خَالِجاً : كشنده . ( 1198 ) اشْطَان : جمع « شطن » ، طنابهاى بلند ، كنايه از عمرهاى طولانى است . ( 1199 ) المَرَائِر : جمع « مريرة » ، طنابهاى محكم بافته شده . ( 1199 ) الاقْرَان : جمع « قرن » ، طنابى كه دو شتر را بهم مىبندد . ( 1200 ) التَّخَافُت : مكالمه سرى .